Etéreo
Etéreo
Mistério
Baloiça
No ar.
Não olhes,
Não oiças,
Não queiras
Falar.
Voeja,
Revoa,
Vem te
Encontrar.
E na tua
Boca
Supõe
O beijar.
Não queiras
Rompê-lo.
Não queiras,
Jamais,
Tirar-lhe
Diáfano
Véu do
Olhar.
Que o etéreo
Mistério
Pode se
Assustar.
E como
Um pássaro
Se atirar
Ao ar
Etéreo
E eterno
É o mistério
De amar.
Com as
Suas asas
Só quer
Te embalar.
Não fales,
Não contes,
Não queiras
Jamais
Saber o
Seu nome
Ou de onde
Virá.
Que a
Sua boca
Não se
Moverá.
E, triste,
O mistério
Vai te
Abandonar.
(Poesia de autoria de Lígia
Gomes Carneiro
reprodução proibida sem autorização.) |